ΠΥΡΕΤΟΣ | FEVER (2009)

https://vimeo.com/33039858

Οι κωμικοτραγικές περιπέτειες ενός νεαρού άνδρα, που έκανε το λάθος να βγεί από το σπίτι του τη νύχτα για να αγοράσει ένα κουτί ασπιρίνες, άθλια ντυμένος και ξεχνώντας να πάρει μαζί του χρήματα.

Πρωταγωνιστούν: Ντίνος Δούβης, Βαγγέλης Πετρόπουλος, Θοδωρής Λουριδάς, Θοδωρής Αρτόπουλος, Μήτσος Καραμήτσος

Director : Γιώργος Μπουγιούκος
Writers: Κώστας Παπαζώης, Γιώργος Μπουγιούκος
Cinematography: Θόδωρος Μιχόπουλος
Art Direction | Costumes: Μάγκυ Γκίκα
Sound : Άρης Αθανασόπουλος
Music : Skagia
Sound Mixer : Κώστας Βαρυμποπιότης
Film Editing : Κλαύδιος Σκλιβανίτης
Producer : Γιώργος Μπουγιούκος

KILLER JOE (2011)

Ο Κρίς, ένας εικοσιτριάχρονος που χρωστάει λεφτά σε έναν μαφιόζο έχει την ιδέα να προσλάβει έναν δολοφόνο να δολοφονήσει την μητέρα του ώστε να εισπράξει την ασφάλεια.

Ο Γουίλιαμ Φρίντκιν στα εβδομήντα φεύγα του φτιάχνει μία από τις καλύτερες ταινίες του. Η Αμερική και ολόκληρη η κοινωνία τίθεται αντιμέτωπη με την ηθική της. Κανένας χαρακτήρας σε αυτήν την ταινία δεν έχει κανένα ίχνος ηθικής. Tο μόνο που τους ενδιαφέρει είναι το οικονομικό κέρδος μέσω του μόνου ίσως χαρακτήρα με κάποιο αγνό υπόβαθρο (την αδερφή του Κρίς, Ντότι, η οποία είναι νοητικά καθυστερημένη). Η νέμεσις έρχεται από εκεί που κανένας τους δεν το περιμένει και οι σχέσεις με το αρχαίο ελληνικό θέατρο (το σενάριο βασίζεται σε θεατρικό έργο) είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς, μέσω της ύβρις που διαπράττει ο κάθε χαρακτήρας απέναντι στον συνάνθρωπό του και την μοίρα του. Μία σπουδαία ταινία από τον σκηνοθέτη του Εξορκιστή, μία καταπληκτική αλληγορία για την κοινωνική δομή του σήμερα και για τις αξίες των μελών αυτής της κοινωνίας, όπως προσφέρει επίσης και απολαυστικές ερμηνείες με πρώτη και καλύτερη αυτή του Μάθιου Μακόναχι που επιτέλους δείχνει τον λόγο που έγινε ηθοποιός.  Μία ταινία που πρέπει να δείτε…

Σκηνοθεσία: William Friedkin

Σενάριο: Tracy Letts

Φωτογραφία: Caleb Deschanel

Μουσική: Tyler Bates

Πρωταγωνιστούν: Matthew McConaughey, Emile Hirsch, Juno Temple, Thomas Hayden Church, Gina Gershon

★ ★ ★ ★ ☆

Συντάκτης : Π.Σ.

CARNAGE (2009)

Ένας δωδεκάχρονος μετά από μία λογομαχία με έναν συμμαθητή του, τον χτυπάει με ένα ξύλο στο πρόσωπο. Οι γονείς τους συναντιούνται για να λύσουν το θέμα των παιδιών τους, αλλά πάνω στην κουβέντα ξεπηδούν τα δικά τους προβλήματα και η συζήτηση παίρνει διαφορετική τροπή.

Ο Πολάνσκι γυρνάει μία ταινία δωματίου μετά από πολλά χρόνια. Αυτή την φορά όμως δεν γυρίζει θρίλερ αλλά μία μαύρη κωμωδία με φόντο μεγαλοαστικά ζευγάρια και τα καταπιεσμένα τους ένστικτα. Ενώ στην αρχή συζητάνε για τα προβλήματα βίας των παιδιών τους, στην συνέχεια ανακαλύπτουν ότι και οι ίδιοι δεν είναι τόσο συνειδητοποιημένοι πολίτες, η τουλάχιστον όσο νόμιζαν ή θα ήθελαν να είναι. Μία πολύ καλή διαλογική ταινία με απολαυστικές ερμηνείες από τους τέσσερις πρωταγωνιστές οι οποίοι αφήνονται στον σκηνοθέτη τους και φτιάχνουν ένα πολύ αξιόλογο αποτέλεσμα. Μία κριτική ματιά πάνω στην σύγχρονη κοινωνική συνείδηση, την εικονική οικογενειακή ευτυχία, το χάσμα γενεών ανάμεσα στον γονιό και το παιδί, ιδεολογικές διαμάχες και την αιώνια μάχη των δύο φύλων.

Σκηνοθεσία: Roman Polanski

Σενάριο: Yasmina Reza, Roman Polanski

Φωτογραφία: Pawel Edelman

Μουσική: Alexandre Desplat

Πρωταγωνιστούν: Jodie Foster, John C. Reilly, Kate Winslet, Christoph Waltz

★ ★ ★ ☆ ☆

Συντάκτης : Π.Σ.

ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ: 1950 – 1959

1. Τhe Seventh Seal           1957  Ingmar Bergman
   
2. Rashomon                   1950  Akira Kurosawa
   
3. Wild Strawberries          1957  Ingmar Bergman
   
4. Vertigo                    1958  Alfred Hitchcock
   
5. Sunset Boulevard           1950  Billy Wilder
   
6. The Searchers              1956  John Ford
   
7. Summer With Monika         1953  Ingmar Bergman
   
8. Ikiru                      1952  Akira Kurosawa
   
9. All About Eve              1950  Joseph L. Mankiewicz
10. Hiroshima Mon Amour        1959  Alain Resnais
    
11. Rear Window                1954  Alfred Hitchcock
    
12. The Bridge of River Kwai   1957  David Lean
    
13. All that Heaven Allows     1955  Douglas Sirk
    
14. The 400 Blows              1959  Francois Truffaut
    
15. High Noon                  1952  Fred Zinnemann
16. Seven Samurai              1954  Akira Kurosawa
    
17. On The Waterfront          1954  Elias Kazan
    
18. The Night Of The Hunter    1955  Charles Laughton
19. Mon Uncle                  1958  Jacques Tati
    
20. Touch Of Evil              1958  Orson Welles
    

Συντάκτης : Π.Σ.

THOR (2011)

Ο Θόρ εξορίζεται στην γη από τον πατέρα του Όντιν γιατί παράκουσε τις εντολές του. Όσο βρίσκεται στην γη ο αδερφός του ανεβαίνει στον θρόνο που προοριζόταν γι αυτόν και προσπαθεί να καπηλευτεί την απουσία του.

Άλλη μία ταινία με σουπερ ήρωα από κόμικ μεταφέρεται για πολλοστή φορά στην μεγάλη οθόνη.., Κάτι φαίνεται να έχει αλλάξει όμως τα τελευταία χρόνια και ιδιαιτέρως όπου βάζει το χέρι του ο Τζος Γουίντον. Οι μονοδιάστατοι φουσκωτοί ήρωες των προηγούμενων χρόνων ξαφνικά αποκτούν υπόσταση και βαρύτητα. Εδώ ένας εξωγήινος αλαζόνας νέος βασιλιάς μέσα από τις ήττες του στην γη ωριμάζει και εξελίσσεται χωρίς τις ηρωικές ακρότητες του ορυμαγδού τέτοιων ταινιών του Χόλυγουντ. Ο «Θεός» Θόρ δεν είναι τίποτα άλλο από ένα κακομαθημένο παιδί που έχει την πεποίθηση ότι του ανήκουν τα πάντα και μπορεί να κάνει ότι θέλει. Εδώ μπαίνει το ενδιαφέρον σκηνοθετικό βλέμμα του Μπράνα ο οποίος είναι φαν του Σαίξπηρ και βλέπει έναν χαρακτήρα του Άγγλου συγγραφέα στο σενάριο. Δεν μιλάμε βέβαια για τέτοιο βάθος σε αυτήν την ταινία αλλά τουλάχιστον για μία αξιοπρεπέστατη προσέγγιση και μία πολύ αξιόλογη διασκευή κόμικ. Εφόσον βέβαια μιλάμε για μία περιπέτεια δράσης ας μην ξεχνάμε τα εκθαμβωτικά εφέ και μια πολύ όμορφη φωτογραφία σε συνδυασμό με τα διαγώνια πλάνα του Μπράνα που φτιάχνουν ένα αισθητικό πείραμα που βγαίνει κερδισμένο.

Σκηνοθεσία: Kenneth Branagh, Josh Weedon

Σενάριο: Ashley Miller, Ζack Stenz, Don Payne

Παραγωγή: Kevin Feige

Φωτογραφία: Haris Zambarloukos

Μουσική: Patrick Doyle

Μοντάζ: Paul Rubell

Πρωταγωνιστούν: Chris Hemsworth, Natalie Portman, Tom Hiddlestone, Anthony Hopkins, Stellan Skarsgard

★ ★ ★ ☆ ☆

Συντάκτης : Π.Σ.

12 ANGRY MEN (1957)

Δώδεκα άντρες, ένορκοι σε μία δίκη ανθρωποκτονίας είναι κλεισμένοι σε ένα δωμάτιο του δικαστηρίου για να εκδώσουν μία απόφαση. Οι έντεκα από αυτούς στην αρχή της συνεδρίασης είναι πεπεισμένοι ότι ο κατηγορούμενος είναι ένοχος, ενώ μόνο ένας έχει την δικαιολογημένη αμφιβολία (σύμφωνα με τον νόμο) ώστε να βρίσκει τον κατηγορούμενο αθώο.

Μία καταπληκτική ταινία δωματίου, με σασπένς, θεατρικές καταβολές και φοβερές ερμηνείες από όλο το κάστ των ηθοποιών που ο καθένας έχει έναν χαρακτήρα με διαφορετικό κοινωνικό, προσωπικό και ψυχολογικό υπόβαθρο. Τρομερή επίσης και η σκηνοθεσία του Λιουμέτ που παίζει με το ζούμ, τον νορμάλ και τον ευρυγώνιο φακό και τις γωνίες λήψης του καθ’όλη την διάρκεια ανάλογα με την ένταση των χαρακτήρων και της δραματουργίας. Ο κεντρικός χαρακτήρας (που έχει την δικαιολογημένη αμφιβολία) δείχνει ο πιο ανθρωπιστής από τους υπόλοιπους ενόρκους παρ’ όλα αυτά ποτέ κατά την διάρκεια της ταινίας δεν χάνει τον έλεγχο και με κομφορμιστικά επιχειρήματα προσπαθεί να πείσει τους υπολοίπους. Μία ιστορία που αυτό που ουσιαστικά (ρεαλιστικά) λέει – προτείνει είναι ότι για να επιφέρεις μια αλλαγή πρέπει να χρησιμοποιήσεις τα μέσα του προκαθορισμένου παιχνιδιού. Αυτός ακριβώς ο ρεαλισμός είναι που κάνει την ταινία τόσο σπουδαία και όχι ο ανθρωπισμός που προτάσσει ο πρωταγωνιστής.

Ένα κλασικό αριστούργημα, μάθημα κινηματογράφου.

Σκηνοθεσία: Sidney Liumet

Σενάριο: Reginald Rose

Παραγωγή: Henry Fonda, Reginald Rose

Φωτογραφία:Boris Kaufman

Μουσική:Kenyon Hopkins

Μοντάζ: Carl Lerner

Πρωταγωνιστούν:  Henry Fonda, Lee J. Cobb, Martin Balsam, John Fiedler, E.G. Marshall, Jack Klugman, Edward Binns, Jack Warden, Joseph Sweeney, Ed Begley, George Voskovec, Robert Webber

★ ★ ★ ★ ☆

Συντάκτης : Π.Σ.

BEFORE MIDNIGHT (2013)

Ο Τζέσι και η Σελίν έχουν δύο παιδιά πλέον και αυτή την φορά ο σκηνοθέτης τους βρίσκει να κάνουν διακοπές στην Ελλάδα.

Εννιά χρόνια μετά το αριστούργημα του Λινκλέιτερ, «Πριν το Ηλιοβασίλεμα» , ξαναγυρνάει στους ίδιους χαρακτήρες έχοντας πάλι πολλά να πεί. Φιλοσοφικές συζητήσεις πάνω στην ζωή και τον θάνατο, την αιώνια αγάπη και τον έρωτα, τις ανθρώπινες σχέσεις. Ένα ακόμα αριστούργημα απο το δημιουργικό τρίο (Λινκλέιτερ, Χωκ, Ντελπύ) με τους χαρακτήρες που μας σύστησαν πριν από είκοσι χρόνια και τις ανησυχίες που κουβαλάνε ακόμα στα σαράντα τους. Τότε υπέθεταν και τώρα ζούν αυτά που κάποτε αναρωτιόντουσαν πως θα είναι, ενώ ξανά αναλογίζονται το μέλλον με διαφορετικά στάνταρ πλέον και εμπειρίες. Κοινωνικά ρεαλιστές, προσωπικά ρομαντικοί οι χαρακτήρες της ταινίας είναι από τους πιο ολοκληρωμένους, ατελής, αληθινούς που έχει δώσει ποτέ το σινεμά.

Σκηνοθεσία:  Richard Linklater

Σενάριο: Richard Linklater, Julie Delpy, Ethan Hawke

Παραγωγή: Richard Linklater, Christos V. Konstantakopoulos, Sara Woodhatch

Φωτογραφία: Christos Voudouris

Μουσική: Graham Reynolds

Πρωταγωνιστούν:  Ethan Hawke, Julie Delpy, Xenia Kalogeropoulou, Walter Lassally, Ariane Labed, Yannis Papadopoulos, Athina Rachel Tsangari

★ ★ ★ ★ ★

Συντάκτης : Π.Σ.

RAMPAGE (2009)

Ένας 23χρονος σε μία κωμόπολη της Αμερικής βγαίνει στον δρόμο και αρχίζει να σκοτώνει κόσμο με όπλα που έχει παραγγείλει από το ίντερνετ φορώντας μια αλεξίσφαιρη στολή που έχει φτιάξει μόνος του.

Το στόρυ θυμίζει κάτι από Elephant του Gus Van Sant το οποίο βέβαια βασιζόταν σε πραγματικά γεγονότα. Αλλά το μόνο κοινό που έχει αυτή η ταινία με το αριστούργημα του Van Sant είναι αυτό.

Ο Ούβε Μπόλ από πολλούς θεωρείτε ο χειρότερος σκηνοθέτης όλων των εποχών και τηρουμένων των αναλογιών αυτή είναι η καλύτερή του ταινία. Ο πρωταγωνιστικός χαρακτήρας της ταινίας είναι σίγουρα ένα διαταραγμένο πρόσωπο και αυτό σύμφωνα με την ταινία δείχνει να πηγάζει από τους καταπιεστικούς μεσοαστούς γονείς του. Από κει και πέρα βγάζοντας τον χαρακτήρα του στην κοινωνία προσπαθεί να αποδώσει και την κοινωνική καταπίεση που υφίσταται καθημερινά, και το αποτέλεσμα τι άλλο από το να καθαρίσει τόσο κόσμο. Αυτά βέβαια μέχρι την ανατροπή του φινάλε που μάλλον το πάει κάπου αλλού. Τέλος πάντων το αποτέλεσμα είναι μία ανούσια ταινία αμπελοφιλοσοφικού στοχασμού πάνω στον σύγχρονο υλιστικό τρόπο ζωής. Βέβαια αυτό που απορέει εν τέλει από την ταινία είναι η αποθέωση του καπιταλιστικού συστημάτος που (νομίζω κιόλας!)  ήθελε να κριτικάρει ο σκηνοθέτης. Το μόνο αξιόλογο είναι η ενσωμάτωση της ψυχολογίας του πρωταγωνιστή στον χειρισμό της κάμερας (αν έγινε σκόπιμα αυτό..) . Το δει δεν το δει κάποιος δεν έχει και τίποτα να χάσει πάντως. Ίσως μιάμιση ώρα από την ζωή του αν δεν το διασκεδάσει…

Σκηνοθεσία, Σενάριο : Uwe Boll

Παραγωγή: Uwe Boll

Φωτογραφία: Mathias Neumann

Μουσική: Jessica de Rooij

Πρωταγωνιστούν:  Brendan Fletcher, Shaun Sipos, Michael Pare, Matt Frewer, Lynda Boydd

★ ☆ ☆ ☆ ☆

Συντάκτης : Π.Σ.

WARRIOR (2011)

Δύο αδέρφια, τα οποία έχουν να ειδωθούν 14 χρόνια, παίρνουν μέρος σε ένα τουρνουά μικτών πολεμικών τεχνών (M.M.A.) με στόχο το χρηματικό έπαθλο, καθένας για δικό του σκοπό.

Η ταινία μάλλον δημιουργήθηκε λόγω της τρομερής απήχησης που βρίσκει τα τελευταία χρόνια το συγκεκριμένο άθλημα. Αυτό όμως δεν εμποδίζει τον Γκάβιν Ο΄ Κόνορ να φτιάξει (μετά το καλό Pride and Glory) ένα ακόμη σφιχτοδεμένο οικογενειακό (μελο-)δράμα με πολύ δυνατές ερμηνείες από το τρίο των πρωταγωνιστών. Ο Ο’Κόνορ χρησημοποιεί ανδροκρατούμενες κοινωνικές ομάδες (αστυνομία, πολεμικές τέχνες) στις ταινίες του και χειρίζεται πολύ καλά την ανδρική ψυχοσύνθεση και τους άγραφους ηθικούς κώδικες ανάμεσά τους. Χωρίς σπουδαίες φιλοδοξίες φτιάχνει ταινίες που αν εξαιρέσουμε την γυαλιστερή σύγχρονη φωτογραφία, τις έφτιαχναν πριν αρκετές δεκαετίες στην Αμερική που σήμερα κατατάσσονται στα κλασσικά, έστω κι αν μερικές από αυτές είναι αρκετά μέτριες. Το Warrior είναι μια καλή ακαδημαϊκή ταινία..

Σκηνοθεσία:  Gavin O’Connor

Σενάριο: Gavin O’Connor, Anthony Tambakis, Cliff Dorfman

Παραγωγή: Gavin O’Connor, Greg O’Connor

Φωτογραφία: Masanobu Takayanagi

Μουσική: Mark Isham

Πρωταγωνιστούν:  Joel Edgerton, Tom Hardy, Nick Nolte, Jennifer Morrison, Frank Grillo, Kevin Dunn

★ ★ ★ ☆ ☆

Συντάκτης : Π.Σ.

MARTHA MARCY MAY MARLENE (2011)

Μια κοπέλα το σκάει από ένα περίεργο κοινόβιο – αίρεση – κοινότητα και γυρνάει πίσω στην αδερφή της μετά από δύο χρόνια εξαφάνισης.

Σε ένα σημείο της ταινίας η πρωταγωνίστρια αναρωτιέται: «Είχες ποτέ αυτό το αίσθημα που δεν μπορείς να πεις αν κάτι είναι μια μνήμη ή κάτι που ονειρεύτηκες;». Σε αυτήν την ατάκα συνοψίζεται όλη η ταινία.

Είναι γύρω από μία κοπέλα η οποία έχει χάσει την ισορροπία ανάμεσα στην πραγματικότητα και τις ψευδαισθήσεις. Ο ίδιος χαρακτήρας εμφανίζεται με τα τρία διαφορετικά ονόματα του τίτλου για τις διαφορετικές ζωές που ζεί, διαλέγει να ζήσει η νομίζει πως ζει. Μια καταπληκτική ταινία πάνω στην αναζήτηση της προσωπικής ταυτότητας του ατόμου σε σχέση με τον εαυτό του και τον κοινωνικό περίγυρο στον οποίο υπόκειται ανα περιόδους. Δεν δίνονται σαφής  απαντήσεις αλλά η σκέψη και τα ερωτήματα που θέτει είναι πολύ βαθιά και ουσιαστικά. Η ταινία θέλει να αφεθείς πάνω σε αυτά που σου ξετυλίγει και μένει χαραγμένη αρκετά μετά την προβολή της και γίνεται όλο και πιο κατανοητό το σκεπτικό της όσο περνά ο καιρός και επανέρχεται στο μυαλό. Μια σπουδαία ανεξάρτητη παραγωγή, ένα πολύ δυνατό ντεμπούτο για τον σκηνοθέτη και μία κορυφαία ερμηνεία για την πρωταγωνίστρια.

Ταινίες σαν κι αυτή δίνουν νόημα στη λέξη τέχνη στον κινηματογράφο.

Σκηνοθεσία: Sean Durkin

Σενάριο: Sean Durkin

Φωτογραφία: Jody Lee Lipes

Μουσική: Danny Bensi , Saunder Juriaans

Πρωταγωνιστούν: Elizabeth Olsen, Chrisopher Abbott, Brady Corbet, Hugh Dancy, Maria Dizzia, John Hawkes

★ ★ ★ ★ ☆

Συντάκτης : Π.Σ.