Υπόθεση: Μετά το θάνατο του πατέρα της, η 18χρονη Ίντια γνωρίζει τον θείο της Τσαρλς, του οποίου μέχρι πρότεινος την ύπαρξη αγνοούσε, ο οποίος μετακομίζει στο σπίτι που μένει με την μητέρα της. Αν και η ίδια καταλαβαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά με τις προθέσεις του, δεν την απωθεί, αντίθετα αρχίζει και γοητεύεται…
Ο Παρκ τσαν Γουκ πάντα είχε πρόβλημα στο σενάριο, και εδώ αυτό το πρόβλημα παραμένει. Αυτό το οποίο πάντα κατείχε ήταν η βιρτουοζιτέ σκηνοθεσία του, η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, οι ακραίοι και περίεροι χαρακτήρες και η πολύ καλή του σχέση με το αισθητικό κομάτι της ταινίας (φωτογραφία,πλανοθεσία) . Επίσης και όλα τα προτερήματα παραμένουν. Αυτό όμως δεν φτάνει για να γίνει η συγκεκριμένη ταινία κάτι παραπάνω από ένα ενδιαφέρον θρίλερ με καλές προδιαγραφές, για να περάσει η ώρα.Το σενάριο κάνει τον κύκλο του, αλλά με κάποια αναγκαστικά “άλματα”. Η προδιαγεγραμένη σχέση της μικρής Ίντιας με τον θείο της ήταν κάτι τελείως άστοχο.Θα έπειθε εαν η σχέση αυτή δομείτο σιγά σιγά και όχι με αυτή την ακατανόητη πεποίθηση (από την πλευρά του θείου) των κοινών τους στοιχείων, προτού καν γνωριστουν.Βέβαια τότε θα χρειαζόταν πολύ μεγαλύτερη εμβάθυνση στους χαρακτήρες και ίσως κάποιες θυσίες στο στύλ. Μπορεί τελικά ο Γουκ να μην είναι διαθετιμένος να τα κάνει αυτά και να τον ενδιαφέρει να κάνει ψυχαγωγικές ταινίες με μία κάπως ρηχή (και αβάσιμη καμιά φορά) ψυχαναλυτική θέση. Ακόμα και στις σπουδαιότερες ταινίες του (Oldboy, Sympathy for Mr. Vengeance) υπάρχουν κενά στην ιστορία που καλύπτονται όπως όπως.Κρίμα το ταλέντο του στο να πλάθει εικόνες όμορφες, δυνατές, γεωμετρικά ισορροπημένες και τέλεια χορογραφημένες.
«Η ιδέα για την πρώτη μας μικρού μήκους ταινία, υπήρχε εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα. Μέσα από τις συζητήσεις μας, προέκυπτε η διάθεση και η επιθυμία για πράξη-δημιουργία, έξω από τη λογική της δουλειάς μας, αλλά παράλληλα χρησιμοποιώντας την. Το σύνολο των ανθρώπων που συμμετέχουν στην ανοιχτή συνέλευση τεχνικών στο χώρο του θεάματος «Διακόπτες» γνωρίζουν λίγο ως πολύ -από τα μέσα- τη φύση της δουλειάς μας. Τις έννοιες όπως, ιεραρχία, θέαμα, εμπόρευμα, διαμεσολάβηση, αφεντικά (μεγάλα+μικρά), «τέχνη», εκβιασμός, χρήματα… προσπαθήσαμε από την αρχή να τις βάλουμε στη θέση που τους αρμόζει. Απέναντί μας.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ήρθε η στιγμή, όλα αυτά να τα αντιμετωπίσουμε στην πράξη. Έτσι αποφασίσαμε να προσπαθήσουμε το ξεπέρασμα τους, όσο αυτό είναι δυνατό. Φτιάξαμε ομάδες εργασίας και τοποθετηθήκαμε στις θέσεις του αυτοοργανωμένου μας συνεργείου. Τα «κριτήρια» ήταν με βάση την ειδικότητα και την επιθυμία του καθένα. Με βάση τις γνώσεις και όχι την εμπειρία και την εργασιακή καταξίωση. Μέσα στις συζητήσεις ο καθένας είχε λόγο πάνω στο σενάριο και στην διεκπεραίωση του γυρίσματος. Τέλος περάσαμε μία μέρα όλοι μαζί και δημιουργήσαμε το καλύτερο εφικτό αποτέλεσμα μέσα σε αυτές τις συνθήκες και κάτω από την πίεση του χρόνου. Τα χρήματα που χρείαστηκαν για την ταινία, δοθήκανε από το συλλογικό ταμείο της συνέλευσης.
Με βάση όλα τα παραπάνω, το αυτοξεπέρασμα των λογικών της δουλειάς μας δεν μπορούμε να πούμε ότι ήταν εύκολο, ούτε ότι τα καταφέραμε 100%. Για αυτούς τους λόγους δεν γράφουμε σελίδες λαμπρής ιστορίας, ονομάζουμε αυτή την πρώτη κίνηση «προσπάθεια» και σίγουρα δεν τα παρατάμε.
Είμαστε εδώ, μαζί, με μια συνολική αντίληψη για τις ζωές μας, για να συζητάμε, να δημιουργούμε, να κατεβαίνουμε στο δρόμο και να παλεύουμε στο τώρα για το αύριο.
Ευχαρίστουμε όλους όσους βόηθησαν με κάθε τρόπο και μέσο για την υλοποίηση αυτής της ταινίας.»
Μία νέα κοπέλα προσπαθεί να αποδράσει απο τα χέρια κακοποιών που απειλούν να την εκτελέσουν, αλλά ανακαλύπτει οτι ο θάνατος είναι το μικρότερο απο τα προβλήματά της.
Η κοινωνία και το καπιταλιστικό της πρότυπο έχουν καταρεύσει. Τρία άτομα προσπαθούν να επιβιώσουν κλεισμένα μέσα σε έναν χώρο ενώ έξω μαίνεται η μάχη της επιβίωσης
Υπόθεση:Ο Γούντροου και ο Άινταν είναι δύο παιδικοί φίλοι που φαντασιώνονται την μέρα της Αποκάλυψης και ετοιμάζονται με σκοπό να κυριαρχήσουν όταν αυτή έρθει. Κατασκευάζουν ένα φλογοβόλο και ένα αυτοκίνητο που που πετάει φωτιές στα πρότυπα της αγαπημένης τους ταινίας Mad Max (το δεύτερο για την ακρίβεια). Ο Γούντροου γνωρίζει ερωτεύεται και συνάπτει σχέση με την Μίλυ και από ένα σημείο και μετά ζεί την δική του ημέρα Αποκάλυψης.
Πρόκειται για ένα από τα κορυφαία ντεμπούτα σκηνοθέτη και ένα από τα αριστουργήματα του ανεξάρτητου κινηματογράφου. Από ένα σημείο και μετά η ταινία πατάει τέρμα το γκάζι, κόβει τα φρένα και παρασέρνει μαζί της τα πάντα. Όποιος χαρακτήρας βρίσκεται δίπλα στο πρωταγωνιστικό ζευγάρι ήταν απλά στο λάθος σημείο την λάθος ώρα. Σεξ, βία, έρωτας θάνατος, φιλίες, όλα μπαίνουν μέσα σε έναν ανεμοστρόβιλο που έχει σαν οδηγό το Mad Max και καταλήγει στην αρχαία τραγωδία.Ο Γκλοντέλ γράφει, σκηνοθετεί, μοντάρει, πρωταγωνιστεί και φτιάχνει ακόμα και την κάμερα με την οποία γύρισε την ταινία του. Δημιουργεί απίστευτα ρεαλιστικούς χαρακτήρες, καταπληκτικά πλάνα “ακατέργαστης” ομορφιάς, παίζει μοναδικά με την εστίαση και βάζει slow motion εκεί όπου πραγματικά πρέπει, εν αντιθέση με άλλους σκηνοθέτες που το επαναλαμβάνουν ενοχλητικά και το κάνουν φόρμα (Ζάκ Σνάιντερ). Τρομερή φωτογραφία από τον Τζόελ Χότζ με βρώμικους (κυριολεκτικά) φακούς στην κάμερα και έντονο κοντράστ στις αποχρώσεις του κίτρινου που αποδίδει τέλεια την πνιγηρή πραγματικότητα στην οποία ζουν οι χαρακτήρες, ενώ ταυτόχρονα προετοιμάζει για τις αναπόφευκτες εκρήξεις.Στυλ και ουσία έρχονται σε απόλυτη αρμονία στο Bellflower για να δώσουν ένα αποτέλεσμα το οποίο σίγουρα μένει αξέχαστο.
Υπόθεση:Το Νοέμβρη του 1979 κατά την διάρκεια της Ιρανικής επανάστασης οι εξεγερμένοι Ισλαμιστές καταλαμβάνουν την πρεσβεία της Αμερικής και κρατάνε ομήρους.Έξι από τους υπαλλήλους της πρεσβείας καταφέρνουν να ξεφύγουν και βρίσκουν καταφύγιο στο σπίτι του πρέσβη του Καναδά. Τους έξι αυτούς Αμερικανούς αναλαμβάνει να βγάλει από την χώρα ο Τόνυ Μέντεζ, παριστάνωντας μαζί τους ένα κινηματογραφικό συνεργείο το οποίο έχει ταξιδέψει από τον Καναδά για αναζήτηση χώρων για μια ταινία επιστημονικής φαντασίας.
Η ταινία ξεκινάει αρκετά δυνατά, σε βάζει κατευθείαν στο “ψητό” με αρχειακό υλικό, κάμερα στο χέρι και “σίγουρη” σκηνοθεσία. Κρατάει την αγωνία και το ενδιαφέρον λίγο ακόμα μετά την μέση όταν και αρχίζει να παραδίδεται σε μία πολιτική ορθότητα μέχρι το κακό τελευταίο δεκάλεπτο που οι Ιρανοί γίνονται οι κακοί φονταμενταλιστές και οι Αμερικανοί σωτήρες διαμεσολαβητές.Μέχρι τότε ο Άφλεκ κρατούσε μια ισορροπία, κριτικάροντας τους Ιρανούς φανατισμένους , την CIA, ακόμα και το ίδιο το Χόλυγουντ.Τελικά αυτό που μένει από την ταινία είναι οι πολύ καλές ερμηνείες, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του Άφλεκ, ο οποίος εδώ δίνει μία από τις καλύτερες ερμηνείες του και η ελπίδα ότι θα μπορούσε να είχε κάνει μία πολύ καλή ταινία.Το σίγουρο είναι ότι είναι καλύτερος σκηνοθέτης από ότι ηθοποιός , και καλύτερος ηθοποιός όταν σκηνοθετεί τον εαυτό του.Κατώτερη από την προηγούμενη, πολύ καλή ταινία του, The Town (2010).
cinefilesgr 